مردی  عقربی را دید که در آب برای نجات خویش دست و پا میزند ...

مرد به قصد کمک دستش را به طرف عقرب دراز کرد اما عقرب تلاش کرد تا نیشش بزند !

 با این وجود مرد هنوز تلاش میکرد تا عقرب را از آب بیرون بیاورد اما عقرب دوباره سعی کرد او را نیش بزند !

 مردی در آن نزدیکی به او گفت : چرا از نجات عقربی که مدام نیش میزند دست نمیکشی ؟!

مرد گفت : عقرب به اقتضای طبیعتش نیش میزند. طبیعت عقرب نیش زدن است و طبیعت من عشق ورزیدن ...

 چرا باید از طبیعت خود که عشق ورزیدن است فقط به علت این که طبیعت عقرب نیش زدن است دست بکشم ؟!

 هیچگاه از عشق ورزیدن دست نکش همیشه خوب باش حتی اگر اطرافیانت نیشت بزنند

نمایی از بجد که توسط آقای محمد امین دوستی گرفته شده است

آهنگری پس از گذراندن جوانی پرشر و شور، تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند. سال‌ها با علاقه کار کرد، به دیگران نیکی کرد، اما با تمام پرهیزگاری، در زندگی‌اش چیزی درست به نظر نمی‌آمد. حتی مشکلاتش مدام بیش‌تر می‌شد .
یک روز عصر، دوستی که به دیدنش آمده بود و از وضعیت دشوارش مطلع شد، گفت: «واقعا عجیب است. درست بعد از این که تصمیم گرفته‌ای مرد خداترسی بشوی، زندگی‌ات بدتر شده، نمی‌خواهم ایمانت را ضعیف کنم اما با وجود تمام تلاش‌هایت در مسیر روحانی، هیچ چیز بهتر نشده».
آهنگر بلافاصله پاسخ نداد: او هم بارها همین فکر را کرده بود و نمی‌فهمید چه بر سر زندگی‌اش آمده.
اما نمی‌خواست دوستش را بی‌پاسخ بگذارد، شروع کرد به حرف زدن و سرانجام پاسخی را که می‌خواست یافت. این پاسخ آهنگر بود:
«در این کارگاه، فولاد خام برایم می‌آورند و باید از آن شمشیر بسازم. می‌دانی چه طور این کار را می‌کنم؟ اول تکه‌ی فولاد را به اندازه‌ی جهنم حرارت می‌دهم تا سرخ شود. بعد با بی‌رحمی، سنگین‌ترین پتک را بر می‌دارم و پشت سر هم به آن ضربه می‌زنم، تا این که فولاد، شکلی را بگیرد که می‌خواهم. بعد آن را در تشت آب سرد فرو می‌کنم، و تمام این کارگاه را بخار آب می‌گیرد، فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما، ناله می‌کند و رنج می‌برد. باید این کار را آن قدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست بیابم. یک بار کافی نیست».
آهنگر مدتی سکوت کرد، و ادامه داد:
«گاهی فولادی که به دستم می‌رسد، نمی‌تواند تاب این عملیات را بیاورد. حرارت، ضربات پتک و آب سر، تمامش را ترک می‌اندازد. می‌دانم که این فولاد، هرگز تیغه‌ی شمشیر مناسبی در نخواهد آمد».
باز مکث کرد و بعد ادامه داد:
«می‌دانم که خدا دارد مرا در آتش رنج فرو می‌برد. ضربات پتکی را که زندگی بر من وارد کرده، پذیرفته‌ام، و گاهی به شدت احساس سرما می‌کنم. انگار فولادی باشم که از آبدیده شدن رنج می‌برد. اما تنها چیزی که می‌خواهم، این است : «خدای من، از کارت دست نکش، تا شکلی را که تو می‌خواهی، به خود بگیرم. با هر روشی که می‌پسندی، ادامه بده، هر مدت که لازم است، ادامه بده، اما هرگز مرا به کوه فولادهای بی فایده پرتاب نکن

http://golnaz21.blogfa.com/8805.aspxمنبع».

خداوندا! نان از تو می خوریم و فرمان از شیطان می بریم.

ما را ببخش . . .

الاهی سینه‌ای ده آتش افروز                             در آن سینه دلی وان دل همه سوز

هر آن دل را که سوزی نیست، دل نیست           دل افسرده غیر از آب و گل نیست

دلم پر شعله گردان، سینه پردود                          زبانم کن به گفتن آتش آلود

کرامت کن درونی درد پرورد                         دلی در وی درون درد و برون درد

به سوزی ده کلامم را روایی                            کز آن گرمی کند آتش گدایی

دلم را داغ عشقی بر جبین نه                            زبانم را بیانی آتشین ده

سخن کز سوز دل تابی ندارد                           چکد گر آب ازو، آبی ندارد

دلی افسرده دارم سخت بی نور                      چراغی زو به غایت روشنی دور

بده گرمی دل افسرده‌ام را                                 فروزان کن چراغ مرده‌ام را

ندارد راه فکرم روشنایی                                ز لطفت پرتوی دارم گدایی

اگر لطف تو نبود پرتو انداز                           کجا فکر و کجا گنجینه? راز

ز گنج راز در هر کنج سینه                            نهاده خازن تو صد دفینه

ولی لطف تو گر نبود، به صد رنج                  پشیزی کس نیابد ز آنهمه گنج

چودر هر کنج، صد گنجینه داری                 نمی‌خواهم که نومیدم گذاری

به راه این امید پیچ در پیچ                              مرا لطف تو می‌باید، دگر هیچ

وحشی بافقی

فرموده الهی است که :

ای فرزند آدم قناعت کن تا بی نیاز گردی، حسد را ترک کن تا راحت شوی ، از حرام پرهیز کن تا دینت را سالم نگه داری، کسی که غیبت را ترک کند به محبت من دست می یابد وکسی که از مردم کناره گیری کند ، از شر آنان مصون می ماند ،هر که سخنش کمتر باشد ، عقلش کاملتر است و هر که به اندک راضی باشد ، به خدا اعتماد کرده است .

ای فرزند آدم بر آنچه می دانی عمل نمی کنی ، پس چگونه به دنبال علومی هستی که نمی دانی ؟ ای انسان در دنیا به گونه ای عمل می کنی که گویا هرگز نمی میری وبه گونه ای به جمع آوری مال روی آورده ای که گویا برای همیشه ماندگار هستی .

ای دنیا آنان که به تو حرص می ورزند ،از وجود خود محروم کن وبه سراغ کسانی برو که از تو دوری می جویند ودر چشم بینندگان شیرین وجذاب باش.

 نقل از کتاب حکمت ها واندرزهای آسمانی در پرتو سخنان خدا (تالیف امام محمد غزالی طوسی   ترجمه عبدالقادر دهقان )